Daha ilk sayfadan etkilendiğim ve bu etkinin son satırlara kadar devam ettiği bir kitap.. Gerçek ve kurgu bu denli harmanlanmış olması sarsıcı ve uzun bir süre unutamayacağımız bir hikayeyi karşımıza çıkarmış. İkiz olmak… Bire bir aynı görünen Rosemary ve Sage. Onları birbirinden ayıran tek bir fark: Rosemary duygularını kontrol edemeyen hemen hemen her şeyden etkilenen ve kolayca kontrolden çıkan biri. Sage büyümüştür ve 16 yaşına gelmiştir kardeşini 6 yıl önce zatürreden kaybetmiştir. Öyle sanmıştır desek daha doğru. Annesini de kaybettikten sonra üvey babasıyla yaşamak zorunda kalmıştır. Hayat bir şekilde onun için devam etmektedir ta ki bir gün babasının arkadaşıyla konuşmasına şahit olana kadar… Duyduklarına inanamayan Sage bir anda kardeşinin yaşadığını aslında hiç ölmediğini Willowbrook adında nam-ı kötü bir akıl hastanesi ya da bir okula gönderilmiş bu da yetmezmiş gibi kardeşinin o okuldan kaçıp kaybolduğunu öğrenir.
Bütün duyguları birbirine girmişken üvey babası oralı olmaz Sage kardeşini bulmak için Willowbrook’a gitmeye karar verir. Ancak başına öyle şeyler gelir ki okula girdiği an da onun Sage değil kaybolan kardeşi Rosemary sanarlar ve bu okul bir okul değildir burası aslında akıl hastalarının, bağımlıların ve istenmeyen kişilerin yatırıldığı bir akıl hastanesidir. Ve tüm hikaye bu şekilde başlamış bulunur kendini bir türlü ifade edemeyen Sage oraya, yaşananlara, hak edilmeyen muamelelere, insanlık dışı hareketlere, istismar pisliklere, deneylere ve ölümlere şahit olur. Sage oradan kurtulmak için yollar aramaya başlar.
Peki ya devamında neler olacak?
Yazarımız gerçek Willowbrook okulunu şehir efsanesi olan Cropsey ile bağdaştırıp gerçek ve kurguyla okurlarına her zamanki gibi şahane bir eser bırakmış. Son satırlara kadar gerileceğiniz “Ben olsam ne yapardım?“ sorusunu bir an olsun dilinizden düşünmeyeceğiniz bu kitabı okumanızı şiddetle ama şiddetle tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar…
Sedef YILMAZ KARAKAŞ (sedefyk@egitimaskina.com)
